نوروز با زيباييهايش جوابي در خور براي يك تن لبريز از خستگي است كه با ديدن تازه شدنها تازه شود و غبار ره از تن بشويد و بي هيچ نقطه اي از ترديد حركت كند. نو شدن دمادم فلسفه بقاي عالم امکان است و رمز پايداري و پيوستگي عالم خلق؛ در جهان آدمي نيز، تذکر يافتن دمادم به حقيقت وجود انسان که نفخه رباني است و ...

لذت مرگ نگاهیست به پایین کردن بیـن روح و بدنت فاصله تعیین کردن نقشه می ریخت مرا از تو جدا سازد "شک" نتوانست، بنا کـــرد به توهین کردن زیـــر بار غم تـو داشت کسـی له می شد عشق بین همه برخاست به تحسین کردن آن قدر اشک به مظلومیتم ریخته ام که نمانده است توانایی نفرین کردن "با وفا" خواندمت از عمد که

بعضی ها اینقدر خوبن که،باید زیر لحظه هایی که پیششون هستی،کاربن بزاری...!

کاش می آمد، ازین پنجره من بانگ میدادمش از دور بیا با زنم عالیه میگفتم: زن! پدرم آمده در را بگشا "نیما یوشیج" + نوشته شده توسط سوری در دوشنبه بیست و یکم فروردین ۱۳۹۶ و ساعت 15:33 |

چشمانت را نمی فهمم هیچ وقت ارتباط برقرار نکردم با هنرهای مفهومی ! با من سنتی به زبان ساده نوازش؛ با دستانت ! حرف بزن ... + نوشته شده توسط سوری در شنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۶ و ساعت 10:32 |

بچسب به من... مثل چای، بعد از کار!

چقدر خواب ببینم که مال من شده ای و شاه بیت غزل های لال من شده ای چقدر خواب ببینم که بعد آن همه بغض جواب حسرت این چند سال من شده ای چقدر حافظ یلدا نشین ورق بخورد؟ تو ناسروده ترین بیت فال من شده ای چقدر لکنت شب گریه را مجاب کنم خدا نکرده مگر بی خیال من شده ای هنوز نذر شب جمعه های من اینست که اتفاق ب

روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه بخورد روزه خود را به خیالش که شب است

ما دو بیهوده، ولی خوب به هم می آییم "علیرضا آذر"

بدترین اتفاق در پاییز آن است، که کسی برود؛ رفتن های پاییز با رفتن های دیگر فرق می کند، رفتن های پاییز در سکوت انجام می شوند، رفتن های پاییز شوخی سرشان نمی شود، و زندگی این را به ما خوب یاد داده بود. آدم هایی که در پاییز می روند، هرگز بر نمی گردند، حتی اگر برگردند، دیگر آن آدم سابق نیستند، و این خاصی...

تو برای من.... مانند "شنبه" ای هستی برای پیرمرد سیگار به دستی که سال هاست میخواهد از شنبه سیگار نکشد...

بهار پُشتِ بهار پاییز می شود ...و چقدر این روز ها گریه دارد چقدر "آبان" است...

کاش یه روز بالاخره بفهمم... من نتونستم یا واقعا نمی شد...

این روزها دلم خونِ خون است مثل اناری بازمانده از شاخه ای که چشم به در دوخته تا تو بیایی و او را از شاخه بچینی من اَنارِ آبانم دل تنگت که می شوم، بغض هایم می ترکد من تا آخرین انارِ روی درختِ این پاییز، به انتظارت خواهم نشست نکند نیایی؟!

و بالاخره روزىدر سال هاى دور اين را ميفهمىكه فرق بسيار زيادى استبين اينكهخاطرات در شما حل شوند يا ته نشين ..

این روزها خیلی چیزها دست من نیست مثلاً دستانت!

عزيزِ نداشته ام اندكى صبر نوبتِ ما هم مي شود مي رسد وقتِ عاشقى كردنمان به رخ مي كشيم تمامِ دوست داشتنمان را نوبتِ بازىِ آنهاست فعلاً بيا بنشينيم و تماشايشان كنيم!

چرا تو پاییز همه میرن؟ چرا تو پاییز هیچ کس برنمیگرده....؟ پی نوشت: چهار سال از فراق مهرداد گذشت

تنهایی... به تنهایی هم می تواند دخل آدم را بیاورد چه برسد به اینکه دست به یکی کند با غروب دست به یکی کند با جمعه با پاییز...!

وقتی لباساي پاييزي رو از چمدون و گوشه و كنار كمدا ميكشين بيرون... اگه لباسي بود كه هم لباس بود هم خاطره؛ بذارين همونجا بمونه يكي ديگه بخرين پاييز به اندازه كافي خاطره داره...!